Nie zastanawiam się zwykle nad tym, jednak jak pomyślę, to wiem, że jesteśmy szczęściarzami. Czasy i miejsce, w którym żyjemy, dają nam nieograniczone możliwości. Pisząc to, znajduję się około 850 km od domu. Znajduję się nad pięknym jeziorem Bohinj z widokiem na góry. Dotarłem tu autem niezatrzymywany przez nikogo (otwarte granice oraz paszport Europejczyka pozwalają na wiele). Kiedyś pewnie wybrałbym wakacje all-inclusive, wizja przejechania tej odległości i zastanawiania się, ile mogę wypić, by móc bezpiecznie (zgodnie z prawem danego kraju) prowadzić, mogłaby odrzucić od razu takie wakacje. Kiedyś alkomat pakowałem razem z komputerem, nie mogło zabraknąć ani jednego, ani drugiego. Taka twarda logistyka managera ds. IT. Sami siebie okłamujemy, nalewając kolejną szklaneczkę przezroczystego, brązowego płynu, że to tylko by się odprężyć, w końcu po trudnym dniu się należy. Prawda jest jednak okrutna: robimy to, by nie myśleć, by zagłuszyć część prawdy o sobie. Podjęcie decyzji, czy kupić parę dobrych butelek whisky na wieczór, czy jednak zatankować auto do pełna 3 razy, to trudna decyzja. Jadąc tu, kolejny raz, słuchałem Jacka Walkiewicza. Zadaje on fundamentalne pytanie, na które staram się odpowiedzieć: „Co byś teraz robił, jeśli wiedziałbyś, że masz tylko rok życia?”. Wiem jedno na pewno: nie otwierałbym butelki whisky w piątek wieczorem po to, by nie myśleć. Przeszłość jest jak czarna skrzynka – pytanie tylko do nas, czy korzystamy z doświadczeń, które tam są zawarte, czy jednak wolimy użalać się nad sobą. Najlepsze jest to, że jest to nasz wybór.